Zwemles

Zwemles

Opgejaagd door vreugde rende ik met een roekeloze vaart langs het zwembad naar de tribune waar mijn moeder zat. Bij haar aangekomen gleed ik bijna uit, wat me op een uitbrander kwam te staan. Of ik wilde proberen vandaag niet mijn nek te breken. Het kon me allemaal niet deren, want ik had goed nieuws: ik was geslaagd voor mijn zwemexamen! Daar had mijn moeder niet op gerekend, merkte ik aan haar reactie. Later zou ze vertellen dat ze aangenaam verrast was. Hoewel, toegegeven, ik had die dag prachtig op mijn rug gezwommen. Dit was een klein wonder te noemen, daar al mijn eerdere pogingen tot rugslag waren geëindigd in paniekaanvallen variërend van mild tot ernstig.

Door: Naeem Juliana

Ik was het moeilijkste kind van het zwemles cohort. Ik miste alle doordeweekse lessen en moest het dus hebben van de zaterdagochtend. In de week tussen mijn lessen verdampte de roes van de kleine succeservaringen en kreeg mijn anticipatieangst voor de volgende les ruim baan. Deze didactisch onwenselijke situatie werd veroorzaakt door mijn vaders weigering om mij naar het zwembad te brengen. Hij zat thuis en had alle tijd om mij te brengen terwijl mijn moeder werkte. Maar hij ging op in een waan en was ervan overtuigd dat mijn zwemleraar het slecht met mij voor had.

Tijdens zijn psychoses zag mijn vader zichzelf vaak als het enige dat tussen mij en het kwaad in stond. Het kwaad dat, zo dacht hij, anderen over mij af probeerden te roepen. Zoals toen ik me een ochtend aan het klaarmaken was om naar de kleuterschool te gaan. Ik had een mooi nieuw t-shirtje aan, met een tropisch eiland erop getekend. Terwijl ik gebiologeerd naar het palmboom printje keek en mijn vingertoppen erover liet glijden, veroorzaakte mijn vader een enorme scene. Ik weet niet wat er precies mis was met het shirt, maar in zijn bevel dat ik me moest omkleden klonk een overduidelijke dreiging met geweld door. Niet tegen mij overigens, maar tegen mijn moeder. Zij was verreweg zijn favoriete kop van Jut.

Getuige zijn van de manier waarop mijn vader tijdens zijn psychoses mijn moeder behandelde deed mijn vroege ontwikkeling geen goed. Als kleuter had ik woede aanvallen waarin ik haar sloeg of heel hard aan haar haren trok. Het liefst op een moment dat dit maximaal ontregelde, bijvoorbeeld als ze auto probeerde te rijden. Dit was rond de tijd dat mijn moeder zich realiseerde dat een scheiding niet langer uit te stellen was. Ik moest uit zijn invloedssfeer gehaald worden. We bleven toen nog een jaar, totdat de laatste van mijn drie oudere broers uit huis ging.

Ondertussen ging ik van zwemles over op zwemtraining. Met mijn diploma op zak kon ik mijn broers achterna het wedstrijdzwemmen in. Tot mijn zeventiende zou ik die sport fanatiek beoefenen terwijl ik er een haat-liefde verhouding mee onderhield. Mijn paniekaanvallen verdwenen nooit volledig. Tijdens zware trainingen kwam ik regelmatig in een cascade van angstige gedachten terecht. Ik raakte er dan van overtuigd dat een hartaanval of de verstikkingsdood aanstaande was. Soms veinsde ik dan kramp. Of ik rende naar het toilet, draaide de deur op slot en probeerde mijn ademhaling onder controle te krijgen. Het kwam nooit in me op het met iemand te bespreken.

2019-01-08T13:18:43+00:00

Groepsleider, Verpleegkundige of psycholoog?

Ben je groepsleider, verpleegkundige of psycholoog en heb je zin om flexibel aan de slag te gaan in de GGz? Neem contact met ons op!