Ik worstel en kom (niet) boven

Jeroen Kloet
Jeroen Kloet20 maart 2020

Recent werd mij gevraagd om mee te doen aan een podcast over zelfdoding door Maarten Dallinga. Hij is journalist en heeft eerder ook een podcast gemaakt over psychisch kwetsbaar zijn. Een rare combinatie van enthousiasme maar ook angst bekroop mij. Ja, ik wil hier aan mee doen. En nee, ik moet gaan praten over mijn meest donkere dagen ooit in mijn leven.

“En nee, ik moet gaan praten over mijn meest donkere dagen ooit in mijn leven.”

Nu heb ik inmiddels als psychiater al de nodige jaren gewerkt met mijn eigen ervaringen en ben ik er ook niet vies van dat op andere platforms te delen. Iets waar ik ook al zulke dubbele gevoelens over heb. Want ja, het doel heiligt de middelen maar egocentrisme vind ik zelf als snel een vervelend en naar iets. Toch doe ik er zelf ook aan mee door mezelf ergens ook weer centraal te stellen in een film, podcast of presentatie. Tot op heden heb ik nog geen echte goede vervangers gevonden om de zaken die ik toch belangrijk vind aan het daglicht te brengen. In die zin is mijn stem en mijn achtergrond als cliënt en psychiater toch ook mijn handelsmerk geworden.
Dan maar een poging via de podcast dit keer. Het feit dat het om een Zeeuwse podcast gaat voelde voor mij al wel als een thuis komen. Zeeuwen zijn toch relatief nuchter, bescheiden en zeker geen mensen met een grote mond/ego.
Maarten kwam me thuis opzoeken en zwiepte direct al de microfoon in mijn gezicht toen ik de voordeur open deed. Voor mij stond een gevoelige, wat tengere man die met een blik vol verbinding en ervaring mij tegemoet trad. Dat voelde geruststellend moet ik zeggen.
Na een kop koffie en nog korte geluidsopnames in de keuken besloten we op de studeerkamer te gaan zitten. En daar ontvouwde het gesprek zich al snel tot de kern. Al pratend over mijn psychische kwetsbaarheid kwam ik al snel uit bij een aantal perioden in mijn leven waarin ik diep gevangen zat in een depressie. De voortdurende angsten, de paniekaanvallen, de niet ophoudende stroom met negatieve gedachten. Maar ook het niet meer kunnen slapen, de uitputting en de steeds sterker wordende wanhoop in mijn kwam ter tafel. En zoals ik inmiddels van mezelf weet, nog dieper in de modder weg zakkend komen dan uiteindelijk de suïcidale gedachten. Eerst vluchtig maar als snel denderend door mijn hoofd banen ze zich een weg door mijn brein. De drang om mezelf dan iets aan te gaan doen kan heel erg sterk zijn. De angst daar aan toe te geven is gelukkig sterker. Maar wat een gevecht en wat een ellende. Ellende waar geen eind aan lijkt te komen. Geen hoop, geen horizon meer. En dat dagen lang non-stop.
De suggestie dat het knap is dat te doorstaan vind ik nog steeds een lastige. Wat is het alternatief ? Eruit stappen ? Ik kan me levendig voorstellen dat mensen dat doen. Maar ik dus niet. Maakt me dat sterker dan? Zeker niet. Ik was gewoon te bang om er gehoor aan te geven. Een deel van mijn verstand kon me nog bereiken en me vertellen dat ik veel zaken had om verder voor te gaan. Het gevoel zei echter dat het totaal nutteloos was. Er was geen zin in het leven, en al helemaal niet in mijn leven.
Feitelijk heb ik het uitgezeten terwijl ik steun zocht bij familie en vrienden. Meer kon ik niet doen. De orkaan raasde door en ik probeerde krampachtig overeind te blijven. De orkaan zelf nam echter regelmatig bezit van me waardoor ik soms genoodzaakt was anderen te vertellen dat ik nu toch echt erg bang werd dat ik de controle ging verliezen en daadwerkelijk mezelf iets aan ging doen. Het feit dat ik het vertelde heeft me denk ik echt gered naast het feit dat ik me sowieso overgaf aan hulp. Iets dat ik absoluut niet graag doe.
Zoals zoveel cliché’s in deze wereld is het cliché van delen van je gevoelens er één die gewoon zo ontzettend waar is. Je kunt zo’n strijd alleen niet aan, het is ondoenlijk. Je vecht met jezelf in een staat van zijn die ver weg staat van wie je daadwerkelijk bent. Je bent verdwaald en uitgeput, weet niet meer waar te gaan. Het is zinloos dan alleen maar in het niets je weg te vervolgen. Dus ja, praat erover. Wat heb je te verliezen ? In je aanvaarding van hulp kan zomaar wel eens enige verlichting liggen. Maar ook een nieuwe blik ontstaan naar een pad wat je weer verder kan brengen in je leven.
Psychisch lijden kan verschrikkelijk zijn. Het drijft mensen uit elkaar en kan degene die het ondergaat ver weg brengen van zich/haarzelf. Ironisch genoeg kan het juist ook verbindend werken als je elkaar weer weet te vinden. Het kan nieuwe paden doen ontstaan en deuren openen waarvan je het bestaan nog niet kende. Een pleidooi dus voor een verhaal over hoe he écht met je gaat. Vertel eens, hoe gaat het nu écht met jou?
Nieuwsgierig naar de podcast? Je luistert ‘m hier

“Het feit dat ik het vertelde heeft me denk ik echt gered naast het feit dat ik me sowieso overgaf aan hulp.”

Dit bericht delen? Dat kan