Eindelijk Afgeschreven

Jerry Allon
Jerry Allon3 juni 2019

Toen ik tegen kwart voor vijf arriveerde waren de drukke mensen van Astare nog volop bezig de laatste werkzaamheden van de woensdag af te ronden. Zoals wel vaker transformeerde hun schitterende pand in de Lange Nieuwstraat te Utrecht niet veel later van een kantoor in een kleine evenementenlocatie. En klokslag kwart over vijf was het dan zo ver; het begin van de happening waarvan ik even op moest kijken toen ik de uitnodiging ervoor ontving.

Aangezien Utrecht wel groot genoeg is om anoniem te kunnen blijven, maar ook te klein is om door niemand gezien te worden had ik Steven al eens persoonlijk ontmoet. Bovendien is Steven een doorgewinterde harddrugsgebruiker die vaak op straat te vinden is en als je hem eenmaal gezien hebt, soms -met een zachte G- schreeuwend om geld en met zijn karakteristieke loopje, dan vergeet je hem niet snel meer. Daarom keek ik dus echt even op toen Astare mij uitnodigde de presentatie van zijn allereerste boek bij te wonen.
Als de boekpresentatie begonnen is wordt duidelijk dat Steven -ondanks zijn hardnekkige harddrugsverslaving- vier jaar lang hard aan zijn debuut heeft gewerkt, samen met zijn “manager” Moreno van de Utrechtse Tussenvoorziening (een organisatie die zich inzet voor dakloze en verslaafde mensen). Met aanvullende steun van onder andere Altrecht, Straatnieuws, het Utrechtse Versnelfonds en particuliere giften kreeg Steven het geld bij elkaar om dit project ook financieel te verwezenlijken.
Inmiddels heb ik “Het Dagboek van Steven” in één ruk uitgelezen. Wat mij betreft onderstreept het werk van Steven andermaal dat je een spreekwoordelijk boek nooit moet beoordelen op basis van de voorkant. Want zijn uiterlijke verschijning van “schizofrene harddrugsverslaafde” krijgt al snel een extra dimensie wanneer je leest dat Steven in Engeland opgroeide en naar een privé-school ging. Niet bepaald een stereotiep verhaal van een man die voor galg en rad opgroeide.
De korte verhalen en gedichten die Steven voor dit boek schreef zijn stuk voor stuk boeiend en beeldend, en lezen -ondanks en dankzij Steven’s eigenzinnige schrijfstijl- gemakkelijk weg. Zo gaan we al lezend met Steven op reis door zijn jeugd en zijn kennismaking met de drugs. We lezen verder zijn andere rauwe verhalen, die over de liefde, dakloosheid en detentie gaan. En tenslotte krijgen we ook nog een kleine impressie van zijn science fiction werk, over kapitein CEP, een officier van de Universe Force die leeft in het jaar 2099.
Al met al denk ik dat Steven en zijn “manager” Moreno een heel mooi resultaat hebben neergezet met Het Dagboek van Steven. Want naast dat dit boek goed wegleest is het ook inspirerend voor andere mensen die ervan dromen gepubliceerd te worden. Ook heb ik het gevoel dat dit indrukwekkende werk van Steven meer voor hem betekent dan enkel de faam en het inzicht dat er ook een schrijver in hem zit. Want uiteindelijk hebben Steven en zijn boeiende levensverhaal met dit boek een welverdiende plek in de geschiedenis gekregen. Daarom kunnen we over dit debuut van deze schrijver rustig zeggen: eindelijk echt afgeschreven.

“Wat mij betreft onderstreept het werk van Steven andermaal dat je een spreekwoordelijk boek nooit moet beoordelen op basis van de voorkant”

Het Dagboek van Steven is vanaf vandaag te koop bij boekhandel Broese in Utrecht.