Beloop

De ziekte van mijn vader was progressief. Vermoedelijk had hij aan het einde van de middelbare school zijn eerste inzinking. De inhoud daarvan wist hij nog voor zijn omgeving grotendeels verborgen te houden. Zijn tweede episode, ditmaal duidelijk een psychose, was tijdens zijn studententijd, toen hij mijn moeder al kende. Hij onderbrak zijn studie biologie en worstelde lange tijd met zichzelf. Voor zover voor de buitenwacht zichtbaar was zijn herstel restloos.

Door: Naeem Juliana

De ziektevrije intervallen waren aanvankelijk lang en blijvende schade was niet waarneembaar. Langzamerhand raakte deze situatie omgekeerd: korte flikkeringen van gezondheid bij een man met zichtbare tekenen van aftakeling.Over zijn briljante geest kwam een doffe laag wezenloosheid te liggen. Zijn onstuitbare dadendrang maakte plaats voor een compulsie om zijn denken telkens in dezelfde cirkels te laten draaien. Als hij ergens wel energie in stopte waren het vaak doodlopende wegen. Brieven naar de koningin. Preken aan uit ongemak meeknikkende kennissen in de supermarkt. En de vele gênante, overdadige versierpogingen die voor de ontvangende partij duidelijk uit het niets kwamen. Wij, de leden van het gezin waarvan hij ooit de spil had gevormd, vertrokken één voor één. Hij bleef achter en vervolgde zijn weg omlaag, steeds dieper in het moeras van zijn eigen geest. Mijn moeder was er niet meer om periodiek zijn manifesten van de muur te trekken. En dus hing het huis er vol mee; zijn grootheidswanen cryptisch uitgebeeld op A3 papier. Het huis vertoonde op den duur net zoveel tekenen van slijtage als haar bewoner. Aandacht voor de alledaagse verantwoordelijkheden van het leven kon mijn vader immers niet meer opbrengen. Alleen omdat mijn moeder veel van zijn vaste lasten bleef betalen werd dakloosheid afgewend. Een ander pijnlijk gegeven was zijn avontuur in de kwakzalverij. Hij ging zijn diensten aanbieden in de krant en hield ‘praktijk’ aan huis. Voor wat precies was moeilijk te ontcijferen, maar hij leek in elk geval een vorm van spirituele verheffing te beloven. Dit was één van de wrangste wapenfeiten van mijn vaders schizofrenie. Het maakte een parodie van de trotse bioloog en man van de wetenschap die hij ergens vanbinnen nog was.